Het vrijgezellenfeest in Gent
Op 18 oktober word ik met een smoes naar ons nieuwe huis gelokt. Terwijl ik met de stukadoor aan het praten ben, komt er ineens een hele club mensen uit onze garage. Ik word in een kapiteinspak gehezen, inclusief piemelbril en een lul aan een stok. Het Vrijgezellenfeest kan beginnen. We gaan naar Gent. Daar beginnen we in een bootje: Met wijn en broodjes. We belanden in een Irish pub. Met dertig man in een klein zaaltje doen we een quiz over mijn leven. Daarna zingen we karaoke tot we de tent worden uitgezet. We blijven tot vijf uur in de stad. Een detail: het pils is op, dus moeten we aan de Duvel 6.6 voor de prijs van een normaal biertje. Het is een heerlijke dag, al heb ik zeker tot woensdag nodig om weer een beetje boven op de vermoeidheid te komen. Het is schitterend georganiseerd en heel leuk om al die vriendschappen met iedereen te vieren.
Zakelijke continuïteit en 250.000 klanten
Rond die tijd vieren we ook dat we de mijlpaal van 250.000 klanten halen. Voor mij en Wouter is er zakelijk ook wat veranderd. We gaan naar de notaris om te zorgen voor bedrijfscontinuïteit, zodat het bedrijf ook zonder mijn actieve participatie door kan gaan, zonder externe financiers.
Wouter koopt een deel van mijn aandelen. Dat geeft mij en mijn gezin financiële onafhankelijkheid en Wouter kan makkelijker door. Na 15 jaar samenwerken is dit een emotionele verandering, maar het voelt als een win-win situatie.
Parallel daaraan zijn we ook op zoek naar een vervangende rol, een CPTO, zodat ik mezelf kan focussen op de dingen die ik nog wél kan en wil doen.
De verhuizing
We krijgen de sleutel van ons huis op 2 oktober. Vervolgens zetten we alles op alles om zo snel mogelijk te kunnen verhuizen. We mikken op een verhuizing in het laatste weekend van november. Vooral de laatste week is het nog flink stressen. Meubelman / zwager Mark komt dan aan met alle kast delen. We werken iedere dag lange dagen om te zorgen dat alles bij elkaar past en het plaatje compleet is. Mathijs en Antoon komen regelmatig opdraven om wat last-minute klusjes te fixen.
En zo waar, op zaterdag 29 november staan veertien man en twee bussen klaar! Door de goede voorbereidingen van Heleen en vriendinnen gaat de dag mega snel. We slapen die avond voor het eerst in ons nieuwe huis.
Het is geweldig dat het huis dat we op papier verzonnen hebben, nu zo geleverd is. Dat leidt direct tot een hogere kwaliteit van het leven. Er is een traplift. Mijn kantoor is gelijkvloers met de woonkamer. Op iedere verdieping staat een trippelstoel. En we hebben de sta-op-stoel bij de televisie. We gaan direct lekker in bad. Tuur en ik!
De geboorte van Has
Op de eerste nacht dat we slapen, begint het bij Heleen al te rommelen. Gelukkig zet dat niet door. Pas iets meer dan een week na de verhuizing begint de geboorte van onze zoon Has, die op 11 december ter wereld komt.
In de week daarvoor blijkt dat hij aan de grote kant is (P100 lijn), waardoor we in het ziekenhuis bevallen. Uiteindelijk weegt hij 4470 gram. We zijn dolgelukkig. Has is een makkelijke jongen.
Ik kan niet veel meer qua fysieke taken, maar knuffelen en tegen hem praten gaat heel goed. Omdat ik Heleen niet compleet kan ondersteunen, zijn er in deze eerste weken regelmatig oma’s over de vloer.
Ook voelt het alsof er iedere dag na de geboorte van Has wel iemand aan de klus is (en Has geeft geen fuck). Op dag twee van z’n leven belt de trapliftmonteur aan om 8:00, daags daarna plaatsen ze een schuurtje in de tuin, twee dagen later is Mark aan het tegelen, etc. Die dag van het tegelen is overigens memorabel: door een toeval is ons huis ongeveer gevuld met de halve familie Geerts. Nichtje Anna, komt een doos chocola met ons delen die ze gewonnen heeft door de kerstwens die ze heeft uitgebracht op school. Een wens die gaat over mijn gezondheid. Erg lief en aandoenlijk, maar verdrietig dat ook de kids dit mee moeten krijgen.
Hoe het ook mogen zijn. Het zijn eigenlijk hele gezellige weken! En Tuur is een echte lieverd voor zijn broertje en accepteert hem volledig (al mag hij bij zijn kussen iets minder zijn tanden gebruiken).
Mobiliteit, ademhaling en de QRL-studie
De achteruitgang gaat helaas vlotter dan gedacht. Buiten wandelen kan alleen nog met een rollator (en dan moet er geen sneeuw liggen, Zoals begin januari het geval is). Ik gebruik daarvoor voetheffers, en bij langere stukken draag ik ortheses onder mijn voeten voor extra assistentie. Na een toiletbezoek voor nummer twee moet iemand mijn broek omhoog tillen. Heleen maakt mijn ontbijt en helpt me douchen. Ook autorijden is niet meer verstandig.
Een frustrerende recente ontwikkeling is de ademhaling. Ik heb moeite met ademhalen als ik plat op mijn rug lig en word dan wakker met hoofdpijn door CO2-opbouw. Ik heb inmiddels een speciaal bed met een hoog-laag functie die ik kan kantelen, maar desalniettemin blijft het een zoektocht naar de juiste houding om echt uitgerust wakker te worden. Binnenkort ga ik naar Maastricht, waar ze me hiermee verder gaan helpen.
Kort voor kerst krijg ik een telefoontje vanuit Utrecht: er is nu duidelijkheid dat er een open label vervolg komt voor de QRL-studie (oftewel een vervolg van de studie waarbij ik zeker weet dat ik niet Placebo krijg). Meer informatie heb ik nog niet. Eerst begonnen we het idee te krijgen dat van uitstel afstel zou komen. Dus we vinden het toch fijn als we dit nieuws ontvangen (al twijfelen we ook ooit of de studie een en ander niet versneld heeft).
Ondanks alles overheerst blijdschap. Over ons nieuwe zoontje en ons mooie nieuwe huis. En heb ik een uitlaatklep in technologie. Met oogbesturing en spraakbesturing programmeer ik in no-time door te chatten met een codebase. Ik kan genieten van Tuur die in de speeltuin speelt, ook als ik zelf niet kan bijdragen. We helpen elkaar, Heleen en ik, en dat houdt ons happy. En wat hebben we veel bereikt in 2025 samen!