Het leren omgaan met verlies en zoeken naar veranderingen blijft een continue ding. In het algemeen heb ik het idee dat ik veel dingen nu nog kan, maar dat ik wel tegen de limiet aan kruip waarbij zaken mogelijk niet meer lukken. Op een hoop vlakken gaat het, eerlijk gezegd, sneller dan ik had gehoopt en gewild.
Het gitaarspelen begint bijvoorbeeld minder te gaan, ik kan een plectrum niet meer goed vasthouden. En zelfs barré-akkoorden pakken is ineens niet meer mogelijk. Dat vereist omdenken. Een duimplectrum; en andere CAPO posities doen voor nu zijn ding. Al zit soleren er niet meer in. In de toekomst misschien weer keyboard? Of een triangel aan mijn neus piercen? Op initiatief van Frans gaan we op 10 juni de studio in, en nemen we een 7-tal nummers op. Natuurlijk omdat het super leuk is. Maar ook om dit maar te doen voor het mogelijk niet meer kan.
Ook ben ik aan het nadenken over manieren hoe ik minder en/of anders kan gaan typen. Mijn rechter middelvinger strekt zich niet meer compleet. T.a.v. pc-werk wil ik zo actief mogelijk blijven; en ik wil daarom met aanpassingen van start gaan voor ze echt nodig zijn, zodat ik er goed in kan worden. Concreet ben ik daarom bezig met werken met spraak. Zo dicteer ik via Wispr Flow 15.000 woorden in 3 weken vanaf zowel mijn pc als iPhone: een dik boek! En ook ga ik me orienteren op hoe je een pc kan besturen met mijn ogen (ik leerde vrij recentelijk pas dat mijn oogspieren onaangetast zullen blijven).
Lopen wordt ook zwaarder, en ik dien hulpmiddelen in te zetten wil ik langere stukken kunnen wandelen. Zo liep ik op zaterdag 28 juni in het plaatsje Couvin in België een leuke wandelingen in de heuvels van vijf kilometer, maar wel met een buggy voor me. En die buggy had ik niet nodig voor Tuur, het is mijn vermomde rollator. Of op 5 juli naar Rock werchter met twee wandelstokken én een klapstoel (die ik van mijn ouders kreeg daags daarvoor). Ook ben ik aan het experimenteren met een elastiek tussen mijn hiel en mijn kuit. Allemaal opdat ik nog zo lang mogelijk kan lopen.
Dat geeft, denk ik, een illustratie van de uitdagingen die voor me liggen. Meestal lukt het me daar vrij positief onder te blijven, maar soms is het toch lastig als voor de eerste keer iets niet meer lukt. Bijvoorbeeld het eerste moment dat ik mijn zoon niet meer de trap opgetild kreeg. Of het moment waarop je vriendin de auto na een vakantie uit moet laden, omdat het jou niet meer goed lukt. Het gevoel een last te zijn, in plaats van een hulp.